bazeeeeeeeennn

Bazen öylesine soğuyorum ki yaşamdan tüm insanlardan...  bilmiyorum ama acıma , merhamet gibi duygularını hemde sevdikleri insanlara karşı kaybedenler nasıl bir yüreğe sahipler çok merak ediyorum. Kafamın içinde yüzlerce düşünce ve en kötüsüde yüreğime saplanan bir acı sarmış bedenimi..

Hayatım da bir yerlerde hata yaptığım çok açık ve bunun verdiği acıyı yok edecek bir ilaç henüz keşfedilememiş olacak ki böylesine yıkık umutlarım.. İnsanın duygularıylamı yoksa mantığıylamı hareket edeceğine kara vermesi nasıl da zor hele hele ikisinin arasın da sıkışıp kalacak kadar büyük bir uçurum oluşmuşsa daha da zor..

Başladığın yolda yürümek mi yoksa yeni yolarmı ? bazen ikisi içinde yeterli güce sahip olamayacak kadar yıkıyorlar hevesimi. Oysa yapılanlar olmasa her daim umutla bakabilen her sorunu çözülebilir gören bir yapım var benim. Ama her ne oluyosa işte o şeyden sonra en umutsuz insandan daha umutsuz hale geliyorum. İşte o şey benim en zayıf noktam belkideSonra güçlü olmak için kendimin kendimi ikna etme çabalarıda yoruyor tıkanıp kalıyorum..

Ne yapacağımı bilmiyorum şuan böyle sessiz sedasız bekliyorum bakalım ne kadar sürecek..